تو هر آينه خداوند آمرزش است مر مؤمنانرا و خداوند عقوبت دردناكست مر مشركان را و بنا بر توجيه ثانى مقول قولست به اين معنى كه آنچه حق تعالى گفت اينست كه : إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا و اگر ميگردانيديم ما ذكر و اين كتاب منزل را قرآنى بعير لغت عرب لَقالُوا هر آينه مىگفتند آنها لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ چرا مبين نشد به زبان عربى آيتهاى آن تا ما كه عربى زبانيم فهم آن توانيم كرد ءَ أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ آيا معقولست كه كلام عجمى باشد و مخاطب عربى ؟ بنا بر اين ما آن كتاب را به زبان عرب فرستاديم تا كفار قريش متشبث به اين نوع حجت نتوانند شد قُلْ بگو اى محمد هُوَ آن كتاب لِلَّذِينَ آمَنُوا براى آن كسانى كه ايمان آورده‌اند هُدىً وَ شِفاءٌ راه نماينده است بطريق حق و شفا دهنده است از شكوك و اوهام و از امراض ظاهره و باطنه وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ و آنانى كه ايمان بخداى تعالى و به قرآن او نمىآرند فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ اى هو فى آذانهم وقر يعنى آن قرآن در گوشهاى ايشان گرانست وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى و آن قرآن بر ايشان كوريست و چشم و دل ايشان از خواندن و تأمل در حقايق آن نمودن كور است أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ آن گروه ندا كرده ميشوند از جاى دور يعنى مثل ايشان مانند مثل كسيست كه او را از مسافت دور و دراز آواز كنند كه او نه آواز خواننده را شنود و نه او را بيند چنانچه اين نوع ندا او را نفعى نميرساند همچنين خواندن ايشان تا آنكه حقيقت قرآن را قبول كنند نفعى نميدهد و ضلالتشان ميفزايد . [ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 45 تا 48 ] وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ( 45 ) مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها وَ ما رَبُّكَ بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِيدِ ( 46 ) إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ مِنْ أَكْمامِها وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلاَّ بِعِلْمِهِ وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكائِي قالُوا آذَنَّاكَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ ( 47 ) وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَدْعُونَ مِنْ قَبْلُ وَ ظَنُّوا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ ( 48 )